bilemiyorum

anlamak istedim
anlamak zor
anlamak acı
anlamanın verdiği yük ağır
anladım
anladım ve çöküyorum
anladım ve kanıyorum
bilemiyorum
bir göz yaşının yükü gibi
damlarken ezilir dünya altında
derinliklerinde kayboldum
tek bir damlanın
okyanusları düşünmekten korkar oldum
yarım bıraktım
çizgiler
gerçekten tepki veriyorum
farkında olmasam da
titriyorum gecelerin sıcaklığında
hiç bir soğuk gece geçmedi ki
kendimi bırakayım esintilerin de
ve gömülmüşüm mezar olmayan bir çukura
kimse toprak atmamış üzerime
boğulmuşum
bilemiyorum
bilmiyorum

kitaplaştırdım

kendim olmalıyım tamamen
yoksa sürünürüm diğer insanların dünyalarında
kendi dünyamı yaratmalıyım
başka türlü kaçışım yok
yarattığım zamanda bırakmamalıyım
zincirlemeliyim toprağa kanımı
tehlikeli olabilir doğrusu, ya sıkışıp kalırsam
ya diğer dünyaları göremeyecek kadar körelirse gözlerim
ya kendimden başkasını tanımaz olursam
kötü bir şey mi ki bu?
başka perspektiflere başka dünyalara açık olmalıyım
kötü bir fikir zincirlemek
ara ara uçup kaçmalıyım başka dünyalara
 ama elimde bir iple bağlı kalmalıyım kendi dünyama
ne kadar uzaklaşsam da istediğim zaman dönebilmeliyim
sorun şu ki o ipi nereden bulacağım
ve o ip yerine hayatımda ney işlev görecek
bana kendimi hatırlatan bir dövme aksesuar vb.
kendimi ve kim olduğumu biliyorum
ama bunu sık sık unutuyorum
bunu unutmamam lazım
yoksa çölleşir dünyam