yamaç

düşesim var

çok yükseklerden

yeşil çimenlere

ağırlığımdan bıktım

bir süreliğine kaybedesim var

yükseklikte

hafifleşesim var

üstümdekileri çıkarıp atasım

bir kuş gibi uçasım var

kendimi kaybedip

bir daha bulamayasım var

gökyüzünde

dörtlük

yıka hadi ruhunu
kirli bir çamaşır gibi
çıkar sanıyorsun günahların
ama onlar bir leke değil

affedilmek istiyorsun
affı arayacak kimin var
günah da sensin
günahkar da sensin

saldın kendini
ne sanıyordun
düşen de sensin
düşüren de sensin

yak hadi kederini
tüttür tüm pişmanlıklarını
ne kadar kahretsen de kendini
tövbeler kurtaramaz seni

dün

düne bulandım.
elim yüzüm kan içinde.
öldürüldüm.
gömüldüm.
en kötüsüde;
unutuldum.
anlatacak şeylerim vardı.
umutla sarıldığım yarınlarım vardı.
kovuldum işten.
tanrı tarafından.

aşk nedir diye sordum bugün

fedakarlık ve bencillik
istemek ve uzaklaşmak
zıt olup bir olmak
bu değilse
nedir aşk?

ihtiras

insan karanlıkta doğar
bir çukurda yaşar
bir sigara yakar
yükselir dumanı bulutlara
sonra bir iç çeker
sonra da bir türkü düzer
yankılanır sesi çukurda
bu türküyü duyan her insan
bir sigara yakar
yükselir dumanı bulutlara

gözyaşı kalbin teridir

kimseye zararı dokunmamış insanlar
sadece kendilerini incitmişler
o da başkalarını incitmemek için
kendi hallerinde yaşamışlar hep
kendi hayallerinde, kendi dünyalarında
bir gün bulmuşlar birbirlerini
paylaşmışlar birbirlerini
birbirlerinin hayallerini
birbirlerinin dünyalarını
bir ev inşa etmişler rengarenk
soğuk anlamsız renksiz bu dünyada
yaşamaya çalışmışlar
tutunmaya çalışmışlar
renk katmaya çalışmışlar
ama bu dünya için fazla onlar
balonlar alıp götürmüş evi
tüm renkleriyle beraber

harfler

göster bana göğüslerini
önce kapat gözlerini
göster bana çiçeğini
önce dindir şehvetini
göster bana hayallerini
önce aç bana kalbini

boş coca-cola kutuları ve kumsal

tüm o hisler yok mu,
tarif etmeye bile kalkışmadığım.
yok mu o kokular, o mıtıltılar, o ışıklar...
insanda serinlik hissi uyandıran, esintiyi hissettiren.
deniz üzerinden esip saçlarımı savuran, bana farklı dünyaların hayellerini taşıyan.
yirmi birinci yüzyıl insanın hafifleşen yaşamını huzurunu rahatlığını fısıldayan.
seviyorum bu çağın hatıralarını.

koşu

ciğerlerim yanıyor
bacaklarım sızlıyor
kendimi düşecek gibi hissediyorum
düşmemek için her şeyimi feda ediyorum
vücudumdaki her minik enerji kırıntısını

falcı

yaklaş genç adam
uzat elini
izin ver seni kandırmama
görüyorum
görmeyi istediğin şeyleri
hissediyorum
olmak istediğin kişiyi
biliyorum
bilmediğimi sandığın şeyleri
şimdi sökül parayı
geleceğe dair umutlar bedava değil

basit bir gülüş

dalga geçer gibi
mavi gözlerine karlar yağmış gibi
umursamazlığıyla küçümser seni
uçurum koyar insanlarla arasına
kibar davranışlarıyla alay eder gibi
bakar gözlerinin içine her şeyi anlıyor gibi
roldür hepsi
kandırır seni
dolandırır
alaşağı eder
ve sen inanmak istediğin şeye inanırsın
gördüklerine değil

minik tepe ve eski ev

koş küçük marie

topla savrulan gömlekleri

topla hadi

rüzgara karışan hüznünü

koş marie

yakala hepsini

yakala rüzgarda savrulan etekleri

hadi marie

sil gözyaşlarını

koş küçük marie

topla kendini

ucuz dünya

ucuz dünya!
ne güne durur,
dere gibi akan kanlar?
gidin,
giderin susuzluğunuzu.
ne güne durur bunca ağaç ve toprak?
yakın hadi.
çalın toprağı,
geçin ırzına.

içme

sağ elimde sönmeyen sigara,
diğer elimde boş bir şişe,
balkondayım.
karşı balkondan kızıl güzel bağırıyor;
içme o kadar!
diyorum ki;
seni seviyorum,
ama evlenmeyelim!
gülüyor.
ben de atıyorum kendimi aşağı.
uçurtma gibi uçarım sanıyorum,
ama uçamıyorum.
ipim yok bir kere.

haftanın iki günü

sadece iki gün
adil değil
hepsi lafta
haftanın iki günü
hepside hikaye
bunlar lafta
hepside lafta