ateş

savruluyorsun her esintide
sabit durduğun bir an yok
ben odun attıkça
sessiz bir teşekkür savuruyorsun
ısıtıyorsun
ayrılamıyorum
gözlerimi ayıramıyorum
ne zaman yaklaşmak istesem,
yakıyorsun
senin doğan bu
ben gittikten sonra da
yanmaya devam edecek misin?

kendimi tüttürüyorum

yaktım kendimi.
dumanlar yükseliyor vücudumdan,
yanık et kokusu
çekiyorum dumanımı içime,
çiğerlerim yanmaya başlıyor
kendimden geçiyorum geçmişimin kafaya vuruşuyla
bütün bir hayatın acısı kederi ve mutluluğuyla
yanıyorum

erdemli adamın çöküşü

küçük tepeye bakıyordu
bir dizi çökmüş gözleri hedefte
kendini aşan bir amaç uğrunaydı hepsi
yanlışı doğru yapmak
zor bir amaçtı doğrusu
pek az insan farkındaydı zaten
onlardan da pek azı karşı çıkmıştı doğrulara
onlardan biriydi erdemli adam
ilk fark edişiyle çökmüştü
daha mücadele etmeye bile başlamamıştı
ama bir dizi yerdeydi
farkındalık çökertmişti onu
kendine duyduğu şüpheler her düşünce atılımıyla üstüne çullanıyordu
ağırlığa dayanamadı
ve çöktü
erdemli adam