roman

ne olduğu hakkında en ufak bir fikrim yoktu. tek hatırladığım patlamanın sesi ve etrafa doğru yayılan ısının kalp ritmimi değiştirişi. patlamalar felaket gibiydi.gökyüzünü bir daha görebilecek miyim diye düşündüm. ne kadar saçma sapan şeyler düşünmüşüm ama ben böyleyim işte. rahatlamaya ihtiyacım vardı. bir ay geçene dek hastaneden çıkamadım, gözlerim artık görmüyordu ve bir bacağımı kaybetmiştim. dünya eskisi gibi değildi ama bu benim için dünyanın sonu değildi. pozitif bir insan olma saçmalıklarına girmeyeceğim her şeye mizahi yaklaşımlar gerçekleştiren bir insan olarak kendimle dalga geçtim.sonuçlar her gece sinir krizleri ve gözyaşlarıydı.bu süreç beni olgunlaştırdı sonuçta ölmüştüm daha olgun olamazdım.

mide bulantım

sadece baka kaldım
boşluğun yoğunluğu karşısında
salaklaştım
beynim ben miyim
algılayışlarımla övünürdüm
birleştiremedim parçaları
çöpe attım dünyayı
ve karmaşanın ortasında
midem bulanırken
turunculaştım
şimdi de kızarıyorum

bilmiyorsun

intihar edeceğim öleceğim diyorsun,

ama ben her an ölüyorum

gözlerimi açtığım an ölüyorum

gözlerimi kapadığım an ölüyorum 

her nefesimle ölüyorum

ağırlaşıyor,

soğuyor bedenim

ölüyorum

bilmiyorsun

hel

uzaktan hissettim cehennemin sıcaklığını
rüzgar yüzümü yalarken
ve kafamdaki düşünceler kadar bulanıktı dünya
estim rüzgarımla
kasırgası oldum dünyamın
bırakamadığım tutkularımın kurbanıyım