metal bulutlar

kırmızı odanın pembe ruhlu insanlarının turuncu muhabbetlerini dinleyen mavi adam
beklemek ve tükenmek yaptığı buydu
yarı çıplak galaksiyi izlerdi
kar beyaz fahişeler sessizliği paylaşırdı o anlarda
küfür gibiydi sessizlik sustu ve dinledi
sustu daha iyi duyabilmek için
kendi sesi engel oluyordu sessizliğe
aktı beyaz kara düşlerine
gömüldü o lezzetli sessizliğine

kim

eski bir kasabanın eski insanları arasında parlak yeni fikirli çocuğun mavi gözlerinin gökyüzü mavisine karışışını izledim ve dönüşüm sandığımdanda vasattı
yaşlı insanların yaşadığı kedili bir ev düşünün kedinin mutluluk katsayısı o bunaklardan daha fazla çünkü o lanet kedi kendini evin sahibi gibi
hissediyor. ve benim evim böyle bir evdi tabi yaşlılar hariç. evimden bahsetmişken size saçma gelir ama evim bana bi hava alanının bekleme salonunu
anımsatıyor  mobilya seçimim de biraz vasat sanırım.etrafımda atılması gereken demode ve antika o kadar çok eşya vardı ki. ama hiçbirini atmaya
kıyamıyordum. bütün o eski demode eşyalar beni mutlu eden küçük ayrıntılardı. evi bi kenara bırakırsak ispanyada bana yaramamıştı. bir kaç kuytu
köşesini gezmiştim ispanyanın. gülümseyen insanlarla tanıştım gerçekten gülümseyen içten gülümseyen
yaşamdan zevk alan varoluşlarıyla mutlu olan insanlar. varoluşumla mutlu olmak deyimi bana o kadar zıttı ki varlığım benim için kaosun şekillenmiş haliydi
ruh halimde huzurdan eser yoktu. vatikana gitmeye karar verdim.

kuytu köşe

yalnızlığın anlam kazanışı
kaplanın pençe darbeleriyle kan kaybından ölen hintli
kafa ütüleyen muhabbetler
kokuşmuş konserve sardalya
akşam yemeğinde balina
mum ışığında seks
günlerin yıllara dönümü
vefat eden amcalar
üstü kapalı işler
şeker yiyen beyinler
hastalığın tedavisi
gün doğumunun mavisi
taze kokular
sarı papatyalar ve dağ havası
iskoç eteği
paslı bisiklet
turuncu insanlar
ve kuytu köşem

başlangıç ve son

insanın başı döner gördükleri karşısında, en azından ben öyle hatırlıyorum.
o kadar çok şey vardır ki öğrenecek. karanlığın içinde geçen o kadar zamandan sonra
tüm renkler başını döndürür insanın. tüm o kokular, tüm o yoğunluk ve kaosun zerafeti.
insanın başını döndüren bir kaos.ve yine bir baş dönmesi eşlik eder insana karanlığa yolculuğunda bu sefer bir de mide bulantısı eşlik ediyordur ona gördükleri karşısında.

muhtaçlık

tepenin üstünde duran adamı düşünün
önündeki kalabalığın umutsuzluk ve çaresizlik içinde kıvranışını
esen rüzgarın ruhunu sarsışını
ve kalabalığa verdiği umudun yoğunluğunu
kendinden daha büyük bir şey haline gelişini
sorumluluklarının ağırlığı altında nasıl da dim dik durduğunu
hissedin
--

bir insanın sıcaklığını hissetmeyeli uzun zaman oldu.

algılayışlarım

kayboluşu çaresizliği içinde
vazgeçişlerim
kelimelerimin bulanıp çorbaya dönüşü
bir şiirin en vurucu cümlesi
kendi pardonlarına alışan bir sakarın sakinliği
kabullenişi ve varoluşu
alışmanın hafifliği
alışkanlıkların basit rahatlığı
ve çaresizlik



her yazmayışımda taşlaşıyorum. alışılmışın dışına çıkmak zor geliyor çünkü alışılmış kelimesi bile insanın kulağına güzel geliyor. ben kimim ki
insanların o rahat algılayışlarına karışıp dünyalarını tepetaklak ediyim?. düşüncelerimin baş kaldırışlarını umursamaz haldeyim. ama bunların hepsi eski şeyler, yazacak yeni şeyim yok.
kendimi dalıp giderken buluyorum karmaşıklığın ortasına. topladığım her şey bir anda dökülüyor. bende kaldırmıyorum bırakıp gidiyorum. bitmeyen bulmacalar dizisi gibi hayatım, her gün deniyorum.beni ayakta tutanda bu.

referans

merakımdı ayakta tutan tüm çöplüğümü
çöktüm
gerçeklerin değişkenliği beni hala şaşırtmaya devam ediyor

ne yaparsın hayat böyle işte

kendi çöplüğümü istiyorum

kendi kırıntılarımı dökebilmek için

mavi kürenin turuncu insanlarından biriyim sadece

ve gerçekliğim organlarımın fonksiyonlarına bağlı

açıklanamaz düşüncelerin beynimde kayboluşu

kağıdım yok 

karışım

karanlık gecede
gökyüzünün mavisi olmak istedim
bir grup gürültünün anlamlaşmaya başlaması gibi

heyyy!

nerede saklanıyorsunuz söyleyin artık bıktım aramaktan

biliyorsunuz

he! ha! ho!
bildiğiniz şeyleri sayıklamaya geldim orospu çocukları!
kalıcı değil ki yazım
şu internet denen bok
ve bloggerin sikik serverlerinde ki 0lar ve 1ler
diyojen gibi taş bi sütünu içime almalıydım
bazıları taş gibi seviyor işte

martılar

gün doğuyor binlerce şey oldu bugün ama bir iki martının sesi bana hepsini unutturdu

dünya hala aynı dünya martılar hala aynı martılar

inanç

insanların kafalarda türetilen karakterler ve hislerden var olduğuna inanıyorum
yeni doğan ve büyüyen bir insanın karakteri geçmişte çizilen resimlerden şarkılardan karakterlerden
romanlardan meydana gelir. bir insanı başka insanlar inşa eder.

mektup

generalken attırdığım bombalar
penceremi titreten şok dalgası
şokla taşınan insan çığlıkları
masamdaki tüylü kalem yere düşer
ben kaldırırdım
üniformam kan içinde
mariayı özledim

bye

-cinsel hayatınız nasıl?
+allah aşkıyla orgazm oluyorum.

ahuuahufsaıh

dolu

çinli bir herif vardı
çizimlerine bakmak beni rahatlatırdı
büyük, soğuk binalar çizerdi. eski binalar.
insanlar çizerdi, eski binalar kadar büyük ve soğuk
 kaybettim

herkes

herkes öldürüyordu onu
tanıştığı her insan
çizgilerinde yağmur vardı
yaşadığı yerdendi galiba
büyük ve derin bir ruhu vardı
alkışlar eşlik ediyordu
boş sokaklara

roman

ne olduğu hakkında en ufak bir fikrim yoktu. tek hatırladığım patlamanın sesi ve etrafa doğru yayılan ısının kalp ritmimi değiştirişi. patlamalar felaket gibiydi.gökyüzünü bir daha görebilecek miyim diye düşündüm. ne kadar saçma sapan şeyler düşünmüşüm ama ben böyleyim işte. rahatlamaya ihtiyacım vardı. bir ay geçene dek hastaneden çıkamadım, gözlerim artık görmüyordu ve bir bacağımı kaybetmiştim. dünya eskisi gibi değildi ama bu benim için dünyanın sonu değildi. pozitif bir insan olma saçmalıklarına girmeyeceğim her şeye mizahi yaklaşımlar gerçekleştiren bir insan olarak kendimle dalga geçtim.sonuçlar her gece sinir krizleri ve gözyaşlarıydı.bu süreç beni olgunlaştırdı sonuçta ölmüştüm daha olgun olamazdım.

mide bulantım

sadece baka kaldım
boşluğun yoğunluğu karşısında
salaklaştım
beynim ben miyim
algılayışlarımla övünürdüm
birleştiremedim parçaları
çöpe attım dünyayı
ve karmaşanın ortasında
midem bulanırken
turunculaştım
şimdi de kızarıyorum

bilmiyorsun

intihar edeceğim öleceğim diyorsun,

ama ben her an ölüyorum

gözlerimi açtığım an ölüyorum

gözlerimi kapadığım an ölüyorum 

her nefesimle ölüyorum

ağırlaşıyor,

soğuyor bedenim

ölüyorum

bilmiyorsun

hel

uzaktan hissettim cehennemin sıcaklığını
rüzgar yüzümü yalarken
ve kafamdaki düşünceler kadar bulanıktı dünya
estim rüzgarımla
kasırgası oldum dünyamın
bırakamadığım tutkularımın kurbanıyım

balesta

Karanlığın içinde sadece sesler vardır

ışığın yokluğu sesin yoğunluğunu ortaya çıkarır

ve sesler de yok olursa o zaman tamamen karanlık çöker

işte bu Algon'un yaşadığı yerdi ne görselleri nede işitselleri vardı

tek yaptığı hiçbirşeydi

ve bir gün Algon parçalanırcasına kıvranmaya başladı karanlığın içinde

işte kainatta ki ilk sesler o zaman duyuldu algonun çığlıklarıydı bunlar

bu çığlıklar o kadar uzağa gitti ki sonunda mesise çarptı ve mesis bir anda o kadar parladıkı

algonun gözleri çıktı ve çıkar çıkmaz alev aldı

algon ve mesis böylece birbirlerini yaratmış oldular

ses sayesinde cisimler yaratıp ışık sayesinde de onları gördüler
aşkta böyle işte

bak bi

dünya üzerinde kandırabileceğim sayılı insan var hatta belki hiç yok ama biri var ki her dediğime inanır her dediğime kanar dünyanın kandırması en kolay insanıdır o benim için, o insan;benim.
kendimi kandırma sanatı üzerine uzmanlaştım. kendime her türlü düşünceyi kabul ettirebilirdim ta ki şimdiye kadar ARTIK objektifim; yada yine kendimi objektif olduğum konusunda kandırıyorum. objektif miyim yoksa objektif olduğumu mu sanıyorum.

hou iyi geceler aşkım

bu sadece beyaz bir yalan, tıpkı üzerime giydiğim t-shirt gibi.

-


insanların psikolojisini kullanan insanları sevmiyorum
aslında bende insanların psikolojilerini kullanıyorum
daha öncede dediğim gibi;
bana benzeyen insanları sevmiyorum.

alkol

bir kaç kimyasal
nasıl bu kadar?
evreni güzel kılan onun basitliği sanırım
çok şeyimiz yok

ilham

bugün özel değildi belki yarınlarım kadar
hatırlamak istemediklerim hatırlamaya değerdi
yaşlı kadının yüzünün kıvrımları gibi
dolu bir ruh
boş bir insan
sigarasını içmeden önce koklayan
başkalarının bakışlarından rahatsızlanan
mutluluğu küçük şeylerde arayan
minik şeylerin peşinden giden
inanan
isteyen
vazgeçmekten çok bıkan
gülümsemeyi dini olarak benimseyen
benimsemeye inanan
hislerin nehrinde yüzen
ve
aşık

piç fantastik

evet böyle bir hayattı bu
merdivenlerden ters inenlerin dünyası
boş zamanlarını uyuyarak geçiren
çaya bisküvi banan
ve boşluğu dolduramayan insanların hayatı
gülümserken bile gülümsemeyen
bulutların gözlerindeki yansıması gibi
acı dolu bir çığlığın sessizlikle buluştuğu an gibi
o kalpteki minik titreyiş gibi
hem sıcak hem soğuktu yaşadığımız hayatlar
biz çaylarımızı içerdik
dünya dönerdi
biz bakardık

farklı çalışış

deniyoruz ve değişiyoruz

tek yaptığımız bu

boğulup

öksürerek uyanıyoruz

kalp ritimlerimizle sarsılıyoruz

kendi depremlerimizi tetikliyoruz

ötesine geçebilmek için daha çok boğuluyoruz

tek yaptığımız tükenmek

o gün ki balıkçının yaptığı gibi

jam

açık okyanuslarda ki akıntılara kapılan balinalar
bir okul otobüsü gibiydi aşkım
kaza yaptı
bazı şeylerin
farklı söylenişini seviyorum
çağrışımları seviyorum
rahatlayıp arkana yaslanmak bu kadar zor olmamalı
ama zordu
basit ve kesinlik belirtmeyi seviyorum
çünkü bu belirsizliğe bir kesinlik lazım
ve bunu çiziyorum
yazıyorum
yaşıyorum
küçük satırlarımda
minik karalamalarımda
anlama şeklim bu
algılıyorum

blue

hiçkimseye yazılmış mektuplar
kalbimin bir köşesine postaladım
gülümsedim bol bol
gerildim gerginliğimde
sellerin oluşturduğu şelaleler gibiydi hislerim
şiddetli geldi ve çabuk bitti
ve masumiyetimi kaybettim gün doğarken
günahkarların günahsız oluşu gibi
kaderin çizgisi yok kaderin ağları var dediler
inanmadım çarpı çizdim
onaylamadım dünyayı
dönüşü hoşuma gitmedi
bakışlarımla huzursuz ettim alaya alanları
dünya yinede döndü
ben yine güldüm

sevdiğim

sevdiğim kızın gözleri kahverengiydi, ama ben onları renkli görürdüm.

bilerek

bilerek yürüdüm ateşe
baktığım ve gördüğüm ilk andan beri biliyordum beni yakacağını
gözlerinin içinde görmüştüm bunu
bilerek baktım içlerine
bilerek yandım ateşinde
pişman değilim.

bilemiyorum

anlamak istedim
anlamak zor
anlamak acı
anlamanın verdiği yük ağır
anladım
anladım ve çöküyorum
anladım ve kanıyorum
bilemiyorum
bir göz yaşının yükü gibi
damlarken ezilir dünya altında
derinliklerinde kayboldum
tek bir damlanın
okyanusları düşünmekten korkar oldum
yarım bıraktım
çizgiler
gerçekten tepki veriyorum
farkında olmasam da
titriyorum gecelerin sıcaklığında
hiç bir soğuk gece geçmedi ki
kendimi bırakayım esintilerin de
ve gömülmüşüm mezar olmayan bir çukura
kimse toprak atmamış üzerime
boğulmuşum
bilemiyorum
bilmiyorum

kitaplaştırdım

kendim olmalıyım tamamen
yoksa sürünürüm diğer insanların dünyalarında
kendi dünyamı yaratmalıyım
başka türlü kaçışım yok
yarattığım zamanda bırakmamalıyım
zincirlemeliyim toprağa kanımı
tehlikeli olabilir doğrusu, ya sıkışıp kalırsam
ya diğer dünyaları göremeyecek kadar körelirse gözlerim
ya kendimden başkasını tanımaz olursam
kötü bir şey mi ki bu?
başka perspektiflere başka dünyalara açık olmalıyım
kötü bir fikir zincirlemek
ara ara uçup kaçmalıyım başka dünyalara
 ama elimde bir iple bağlı kalmalıyım kendi dünyama
ne kadar uzaklaşsam da istediğim zaman dönebilmeliyim
sorun şu ki o ipi nereden bulacağım
ve o ip yerine hayatımda ney işlev görecek
bana kendimi hatırlatan bir dövme aksesuar vb.
kendimi ve kim olduğumu biliyorum
ama bunu sık sık unutuyorum
bunu unutmamam lazım
yoksa çölleşir dünyam