roman

ne olduğu hakkında en ufak bir fikrim yoktu. tek hatırladığım patlamanın sesi ve etrafa doğru yayılan ısının kalp ritmimi değiştirişi. patlamalar felaket gibiydi.gökyüzünü bir daha görebilecek miyim diye düşündüm. ne kadar saçma sapan şeyler düşünmüşüm ama ben böyleyim işte. rahatlamaya ihtiyacım vardı. bir ay geçene dek hastaneden çıkamadım, gözlerim artık görmüyordu ve bir bacağımı kaybetmiştim. dünya eskisi gibi değildi ama bu benim için dünyanın sonu değildi. pozitif bir insan olma saçmalıklarına girmeyeceğim her şeye mizahi yaklaşımlar gerçekleştiren bir insan olarak kendimle dalga geçtim.sonuçlar her gece sinir krizleri ve gözyaşlarıydı.bu süreç beni olgunlaştırdı sonuçta ölmüştüm daha olgun olamazdım.